Bij Irene, de reddende engel
Over de tijd bij Irene heeft Pauw zelf niets opgeschreven. Maar Irene vertelde er later over, toen ze al een oude vrouw was. Ze wist het allemaal nog heel goed.Pauw kwam pas op de Arenbergstraat 28 terecht nadat Irene hem uit het ziekenhuis had gehaald, ergens tussen 18 en 21 november. Waarschijnlijk kloppen de gegevens op het formulier Model C niet helemaal. Vermoedelijk is Pauw met de vader van Irene, de directeur van de schouwburg aan de Arenbergstraat, meegenomen naar het consulaat of politiebureau.
In het begin was Pauw stil en zat vaak met zijn ogen dicht. Hij sliep beneden in de kamer van de dienstbode. Maar als er een bom overkwam, zat hij verdwaasd op de trap.
Op 23 november kwam Kees, zijn oudere broer, hem opzoeken. De vader van Irene haalde haar erbij om te zien wat er gebeurde: “Ze zaten daar alle twee op hun knieën in elkanders armen God te bedanken.”
Die nacht sliep Kees samen met Pauw in een tweepersoonsbed op de kamer van de secretaresse.
De kleren van Pauw waren kwijt. Hij kreeg kleding van de vader van Irene, maar die was een stuk langer, dus het paste niet goed. Meneer Machielsen kocht nieuwe kleren voor hem. Bonnen had hij niet meer, dus hij wilde contant betalen. Maar de schoenen kreeg Pauw zomaar mee. Er was verbazing over zijn grote voeten: maat 46 was bijzonder.
Eind november of begin december vertrok Pauw. Er gingen vrachtwagens richting Walcheren, want de Sloedam was inmiddels vrij. Irene en Pauw stonden bij de vrachtwagens en vroegen of hij mee mocht. Hij sprong achterop en de wagen reed meteen weg. Zo kregen Pauw en Irene niet eens de tijd om fatsoenlijk afscheid te nemen.
